{[['
']]}
']]}
Hayat, cambazın ipini gerdiği bir sahne herkese. Oysa biz, ne ipten anlıyoruz ne de birer cambazız.
Korkuyoruz bu yüzden onun çirkin, şekilsiz ve sert ifadeli bakışlarından. Yanlış anlaşılmaların, söylenen kötü sözlerin, yapılan çirkin hareketlerin, dökülen gözyaşlarının, itilip kakılmaların, içli feryatların, hazin sonlar yaşatan karanlık akşamlarında yabancı gözlerin, ateşli toprakların, sancılı coğrafyaların, uzak diyarların, sevecen ifadelerin masum duruşlarında sessiz sedasız mürekkeple tanışıyor her birimiz ve öğreniyor yazmayı, yazabilmeyi.
* * *
Yargıç uzattı kalemi hâkime, hâkim tok bir sesle karar diye inletti mahkeme salonunu, irkildi ruhlarımız. Hayat sahnesinde can bulan onca figüran arasından bizi seçmişti yargıç ve hâkim onadı kararın pulsuz satırlarını.
* * *
Üzüldük, kahrolduk hatta. Pek çok şeyden haz duyar ve pek çok kişiyi de sevebilirdik. Derken üzülebilirdik, üzerdik de bazen ya. Hayat aldı ruhlarımızı benliğimizden ve o, kimilerini hiç sevmedi. Kimilerineyse ruh verdi, cana geldi! Hayat bu ya…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder