{[['
']]}
']]}
Kapı açıldı, bir gıcırtı… İçeri giren titreyen alevdeki karanlık yüz oydu. Uykusunun devrik rüyalarından çıkmış ve gecenin bi’ yarısı beni kontrole gelmişti.
Oysa onun çok uzaklarda olduğunu zannediyordum. Giderek benden uzaklaştığını ve uzak diyarların derininde, en az kendisi kadar karanlık bir kuyuda saklandığını düşünüyordum. Göçmen kuşlar gibi çekip gitmişti bir sabah erkenden. Yerini dolduramadığım bir boşlukla, beni bana bırakıp bende açan çiçeklerine inat gitmişti o Nisan sabahı. Geri dönmez sanıyordum da onu. Ümidi kesmiştim desem yeridir. Nereden bilecektim bir gün ansızın çıkageleceğini. Yanılmıştım, yanılmışım işte. Beni bana değil, bende açan çiçeklerine emanet edip gitmiş meğer o uzun baharda.
Giden sadece o değildi elbet. Kaybettik yavaş yavaş hepsini bir bir. Kökleri sökülüp fırlatıldı gençliğimin. Yasakları kural saydı bir zaman sonra. Değerini bilemedi fakirliğimin. Yaşlı gözlerle ardından bakakaldım, çaresiz.
Sorumsuz bir zamanın, sorunlu soluklarıydık işte. Ne eşik altına gizleyecek malımız, ne küfelere yüklenecek değerimiz var. Bir yorgan gibi üzerimizi örtmüş karanlık. Güneşimize set çekmiş kara bulutlar. Gözlerimize mil çekmiş cellâtlar. Sanık sandalyesinde bile oturup, soluklanmamışız yıllardır.
Şöyle başımı kaldırıp ne yana baksam dağ ve üzerime devrilmiş gökyüzü. Bir el sanki uzanıp –kurtarır gibi- alacakmış beni ama bir el, bir el ki titriyor tir tir benimkiler gibi. Daha dün doğmuşum ama yaşlanmışım bir gecede. Kavuşmamış, kavuşamamışım da nasır tutmuş ellerine.
Kapı açıldı, bir gıcırtı… İçeri giren titreyen alevdeki karanlık yüz oydu. Uykusunun devrik rüyalarından çıkmış ve gecenin bi’ yarısı beni kontrole gelmişti. Vefa, vefasızlıklarıma ve haylazlıklarıma inat, odamın karanlığını aydınlığa çevirmişti. Ve o, yine bir göçmen kuş gibi dönmüştü; vakitsiz.
Kapı açıldı, gelen oydu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder