{[['
']]}
']]}
Buzlu camlar ardında göremediğimiz yaşamların, perdelerle de saklanamayacak yalnızlığını, artık bir kuşun havada süzülen tüyünden soruyorum.
İçine düştüğümü sandığım lunaparkın ne salıncakları, ne de dönme dolapları işler halde. Azımsanmayacak kadar büyük bir hasar, kör olmayan gözlerde perde perde. Oysa eğleneceğiz sanmıştım; tam da bir bayram sonrası. Renkli ışıkların –hani renkli hayatlar kadar olmasa da – renkli ışıkların, görüntüsü matlaşan, içi ise küf tutmuş yaşantıma son vereceğini düşünmüştüm. Ancak felsefesi 5 yıllık bir asır, tüm bu akımlarıma ket vurarak, tarumar etti piyonlarımı(n) bir asır kadar önce. Ne atım, ne vezirim kalsa da bende, mat olmadım henüz ama…
Fabrikamdan vagon vagon yük çıkarırdım her gün bitimi. Soluk olup püskürürdü ağzımdan dumanım. Metal seslerine inlemelerim karışırdı. Sütunlarım her saat başı ağrı yapar ve sancılarım her geçen dakika daha bir ağırlaşırdı. Bilmezdim de yap-bozun oyun değil, bir güç denemesi olduğunu. Meğer ne kadar güçlü olduğumuzu ispat için uğraşıyormuşuz onun birbirini andıran şekilleriyle. Ne denli acınacak haldeymişiz, yazık…
Omuzlarımdan güç alıyor güneşin tayfları çıkmak için karanlığa. O kadar ki kaldıramıyorum bakışlarımı aydınlığa. Adını okuyorum, dokunuyorum yalnızlığa. Ve karıştırıyorum akımları kavuşmak için sonsuzluğa.
Adına ne dediğimin önemi olmayan kelimeler döküldü bir kez sarhoş satırlara. Henüz tanıştığım manalarsa, kırıldı. Çaresizim, ziyanı yok. O, hakikaten ağır bir yük bu gece lokomotifime ve O, hakikaten komik değil. Kömürden sayfalar onun sadece yaşamak istediğini yazıyorlar. Sessiz ve bizsiz olsa da bir yolunu bulmuş; aramıza sızmış ve bizimle olmasa da düşüncelerimizde pek âlâ yaşıyor da. O, bizsiz hayat. O, Tolstoy…
“Hayat eğlence değil, ağır bir yük…”
 |
| -TOLSTOY- |
*Bu yazı Tolstoy'un henüz 5 yaşında söylediği; "Hayat eğlence değil, ağır bir yük..." sözüne ithafen Tarık Saydıran tarafından 2008 yılında yazılmıştır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder