{[['
']]}
']]}.jpg)
Kurbağasını öpen prenses gibi, her iç çekişte kral olacağım sanmıştı. Oysa, oysa her iç çekişte dumanlanan dünyası, giderek kanayan ve tozu olduğu kadar karalığı da içerine hapseden çapraşık parmaklarına yeniliyor ve giderek kararan bakışları bir sabah çaresizce gökyüzünü arıyordu.
Bir peri tanıştırmıştı onu bu esaretine kapıldığı maddenin ağına. En az kendisi kadar masum ve en az kendisi kadar acınası bir halle girdiği bu ilişki, onu kısa sürede yormuş ve çelimsiz bacaklarının artık cüssesini taşıyamayacağı fikrine mağlup etmişti. Oysa yine her gün uyarı levhalarıyla karşılaşıyor ve artık okumaktan ezberlediğini düşündüğü bu resmi anarşik uyarılar, üzerine üzerine geliyordu. Her gün güzel bir akşam yemeğinden sonra, ne güzel de gidiyordu. Evin perdeleri dahi kararırken, gözleri de karardı bir gün. Mezarına kamyon şoförü gibi imalı sözler yazdırmak isterdi de -hayatta olsaydı-.
“Burada sigara kullanmak çok tehlikeli ve yasaktır”.
Elinde orağıyla olmasa da cebinde paketiyle dolaşan arkadaş kılıklı kanatsız ölüm makineleri, bir gecede binlerle canı daha kavuşturdu özüne. Sarsılan yaşamlarda, dumanlanan beyinlerin anlamsız satırlarından başka bir de taziyeler vardı. Ve geliştikçe teknoloji, sigaradan değil akciğer yetmezliğinden ölmeye başladı insanlar. Akciğer sana bana yetiyordu da, birilerine yetmiyordu işte. Gaddar adam üzülmüyordu da zulmederken.
Mayın tarlasından koşarak geçmeye çalışan adamlar eksiliyor gözümüzün önünden sırayla her gün. Yaşamak ve uzun ömürlü olmak için her sabah erken kalkıp spor yaparken, kahvaltıdan sonra ciğerlere misafir edilen derin bir iç çekişten ötürü siliniyor sanırım yine aynı adamlar.
Üzgün ama sadece üzgün bir halle, rüzgârlara inat dimdik ayakta durmayı bilmekse yaşam ve yaşamak; mayın tarlasında yaşamak olmamalı kimsenin kaderi. Her şeye rağmen yaşamasını öğreniyorsa insan bir şekilde, dumansız bir hayalle de var olabilmeli. Gökyüzüne baktığımız her günde, ciğerlerimize sadece sade bir meltem çekmek dileğiyle…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder