{[['
']]}
']]}
Soğuk bir Bursa akşamı. Dışarıda esen lodos rüzgârının gürültüsü ürpertiyor incelmeye yüz tutmuş ruhlarımızı. Ruh inceliğinde yaşayan bizler, kopmaya gark oluyoruz sanki. Ödümüz kopuyor sokakta yürümekten ve bu gece evdeyiz diyoruz. Evin içinde ise sükûn hâkim. Hem baksanıza içecekler hazır, cipsimiz bile var ve matine başlıyor, gece matinesi… Bir ara elektrik gidip geliyor. Trafolar zorlanıyor matinenin ağırlığından. Belli ki ekranda bir alâmetifarika başlıyor. Hem değil mi ki lodos da eşlik ediyor filmin ılık meltemine bu göz kırpmayla! Söze gerek yok diyor ve çakılıyoruz olduğumuz yere; “Catc me If you can!”
Film 2002 yapımı olunca alışık olduğumuz film kalitesinden uzak olduğu çarpıyor ilk olarak gözümüze. Filme konu olan olay da 1950 ile 60 yılları arasında ileri geri sararak anlatınca hikâyesini iyiden iyiye nostaljiye alışıyor gözlerimiz. Filmin başrolünde Shutter Island, Titanic gibi başyapıtlardaki performansıyla bizi kendine sempati duymaya zorlayan o içten kafiyeli ismiyle Leonardo di Caprio var. Tabi sadece o değil; Saving Private Ryan ve Forest Gump filmlerinden tanıdığımız Tom Hanks ve son olarak pek çok Hollywood filminden aşina olduğumuz Christopher Walken gibi usta isimler de filme kattıkları katma değerle hikâyeyi daha izlenir konuma taşıyorlar. Filmin sonunda edindiğim deneyim, bu filme başlamadan önce mümkün olan herkesi filmi izlemeye davet etmeniz olacak. Zira genç dolandırıcı Frank William Abagnale Jr’in psikolojik durumu hepimiz için merak uyandırıcı bir hal alıyor gitgide. Onu filmin başında anne ve babasının boşanması sonrası velayet işlemlerinin kendisinde yaşattığı ruhsal çöküntü ve kabullenememe ile evden kaçan 16 yaşında bir genç olarak görüyoruz. Babasının ben ikinci fareyim hikâyesi misali açıyor pergelleri ve aşıyor yolları genç delikanlı. Basit bir çek dolandırıcısı oluyor önce. Giderek tecrübe edinmesi ve her filminde olduğu gibi yakışıklılığı ile genç kızlardan bilmediği pek çok bilgiye kolaylıkla ulaşıyor olmasına ayrı bir parantez açmak gerek. Aslında filmde değinilmesi gereken pek çok nokta var fakat her biri için belki ayrı ayrı yazı yazmak gerektiğinden konuyu daha fazla detaylandırmamakta fayda var.
Ancak şunu da belirtmeli ki, dönemin Amerika’sında uçak kaçırmak bile oldukça basit bir mesele. Zira kimliksiz olarak ya da adınız sorulduğunda söyleyeceğiniz herhangi farklı bir isimle seyahat edebiliyor hatta pilot olabiliyorsunuz. Gerekli olan şey sadece kostümmüş şuna bak. Eh, biraz da şans eklenirse sizi kimse durduramıyor, kendinizi bir anda kaptanın pilot kabininde bulabiliyorsunuz. Etrafta ne bir kamera, ne sizi bir yerlerden hatırlayacak herhangi biri ne de 10mp ile fotoğrafınızı çekebilecek cep telefonuna sahip herhangi başka biri… Rahatsınız yani, çok rahat. En azından kahramanımız hayli rahat.
Filmde dolandırıcımız aslında babasının kendisine verdiği küçük bir çek defteriyle başlıyor haylazlıklarına. Yaşın 17’sinde Ameriko Vespuci’nin memleketinde bir delifişek gibi dolanıyor Leonardo adeta. Gitgide işleri büyütüyor denebilir ancak genç oluşu ve her Noel aradığı polis şefi Hanratty’e farkında olmadan verdiği ipuçları nedeniyle yakayı sonunda ele veriyor. Yakalandığında bir matbaa da bastığı yüzlerce çek defteriyle kaçmaya da çalışıyor aslında. Filmin tam da bu kısmı büyük bir paradoks olabilir. Çeşitli bankalardan tam 4 milyon dolarlık çek dolandırıcılığı yaparak ciddi kazanç elde edip bir sürü parası varken neden hala bin dolarlık küçük çeklerle uğraşıyor? Aslında bunun onda bir takıntı olduğunu söylemek ve başta da değindiğimiz psikolojik sorunlarına bağlamak doğru olabilir.
Film, toplumun etik ve sosyolojik açıdan saygı duyulan kurum ve kişilerin unvanlarını kullanarak milyonlarca dolar gelir elde eden genç bir Amerikalının serüveni kısaca. Leonardo’ya bayılıyor ya da en azından seviyorsanız, 2002 yapımı olan filmi daha fazla eskimeden izlemeli diyorum son olarak. Gecenin sonuna güzel bir öpücük kondurma kararlılığındaysanız, yaklaşık 2 saat süren “Catch me If you can!” öpücüğün ta kendisi…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder