{[['
']]}
']]}
Yakınlarda ağır bir roman, bütün ağırlığıyla kelimelerini serbest bırakıp yangın yerine doğru kaçıyordu. Kulaklarına fısıldanan her ne olduysa, ateşler içinde erimesine neden olmuştu. Mürekkebi akmış ve en az kendisi kadar ağır bir zift, ağır ağabey modunda toprağın üstünü kaplamıştı. Yanmak, sayfalarına ve kalın cildine çok iyi gelmiş olacak ki, hali uzaktan sakin ve bakışları da gayet memnun haldeydi.Eminim yanlış anlamıştı yine eksik Türkçesiyle. Kulağına fısıldanandan ne anlayıp kor olmuştu, kim bilir? O kadar da tembihlemiştim üstelik. Dedim ya Türkçesi pek iyi değildi. Henüz 97 yıldır biliyordu dilimizi. Ne garip 97 yıldır biz de onun söylediklerinden bir şey anlayamıyorduk. Ve ne yazık ki olan olmuştu. Boğazdan tekneler yalpalayarak geçedursun, o artık göremeyecekti uykusuz yaz akşamlarını. Bizim için, tüm ağırlığıyla yangının orta yerinde bir avuç taze külden ibaretti bundan böyle.
Eteğinden saçılan kelimeler sahipsiz, bizse kayıtsızdık. Günlerce aç kalıp sokak başlarında gramofon çaldı garipler. Önünden geçip bir kuruş yardım da etmedik. Üzgündük elbette, ama sadece üzgün… Elimizden yapacak o kadar çok şey geliyordu ki, hiçbirini yapmıyorduk. Gecelerce uykumuz bölündü ağlama seslerinden ve bir gün ağır ağabeylerden biri çekip vurdu başıboş kelimeleri. Ne cenazeleri vardı, ne ardından gözyaşı döken oldu. Faili meçhul bir adalet sarnıcı, boğazlamıştı garipleri tek tek.
* * *
Ben demiştim! Sonradan anlaşılır, farkına sonradan varılır demiştim. Dediğim oldu işte. Meğer biz yanlış anlamışız ta en başından o bahtsız romanı. Bize “müzik ruhun gıdasıdır” demişlerdi. Önce pişirelim öyle yiyelim demiş, bizim üvey ağabeyler. Ah! Ne akıl ama. Sonra da tam 97 yıldır anlayamadığımız notalarını, çıkmaz bir sokakta kurşuna dizmiş deli Hasanlar. Yıllarca bize müzik diye sol anahtarını tutuşturmuşlar elimize. Ardından major minor dizisiyle kapı açmayı öğretmişler. Kapı açıyoruz derken hırsızlığa alışmış bizim tilkiler. Ortaya karışık o kadar güzel diziler çıkarmışlar ki, kendileri bile inanamamışlar. İşte müzik bundan ibaretmiş tam 97 yıldır. Ne yapalım, haberimiz olsaydı keşke. Ama ben demiştim; “müzik ruhun gıdasıydı”!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder