{[['
']]}
']]}
“Hani sen ağlamazdın?”
“Yalancı.”
Seninle başladı hayat yeniden gülümsemeye. Bak gördün; gelişinle çiçek açtı bin yıllık konak önlerinde. Öfkem sana, geç gelişine belli ki. Bir imbikten damlayarak yıllar yılı bu karmakarışık haller birikmiş zihnimin geniş zamanlarına. Hasretim, susamışlığım hep sana. Yalnızlığım, susuşum ve belki de emin oluşum terk edeceğini ta en baştan… Yıllar var ki geleceğin günün hayaliyle iki büklümmüşüm meğer.
Kimim ben? Neyim Allah aşkına!
O kadar ki dilim varmıyor seni anlatmaya. Kıyamıyorum, beceremiyorum hatta belki. Sana seni anlatırken düştüğüm şu hallere bakıp da seni sevmediğimi sanma sakın. Sen öğrettin bana kim olduğumu. Seninle başladım ben sır saklamaya. Eskiye dair bir şeyler biriktirmeyi senden sonra öğrendim hatta. Ve işte senden azılı bir hatıra gibi çığlığın bölüyor uykusuz geceleri. Yorgun yüz hatlarımı sende dinlendiriyorken bir başkaydı yaşamak. Yokluğunla sarmaş dolaş hallerim bir vaveyla tutturmuş da, dinmeyen acılarımın yaralarında yaşıyor sanki artık.
Hicap duyuyorum bu seni anlatamayan kelimelerin yeganesinden. Habire burnumu çekiyorum yazarken üstelik. Gözyaşlarım süzülüyor kokunu bulaştırdığın kağıtlarına. Çantanda taşıdığın onca kalemin herhangi biriyleyim bugün. Ben henüz unutmuyorum senin kadar. Ben henüz anlayamamışım da kıymetini renkli bakışlarının.
Derler ki; her insana kendi yükü ağır gelirmiş misalen. Sorsalar en ağır yük buymuş işte derdim ben de karşılık olarak. Seni kaybedişimin bilmem kaçıncı baharlarında yine her yan kar altında. Yine her yan o ilk günkü gibi soğuk. Bu kez battaniyem yok yanımda. İçimi ısıtan bakışın yok. Yoksun dil bilgisinin hiçbir zamanında. Sen olmayınca halbuki kurulmuyor cümleler bile. Adının geçmediği satırlar tamamlanmıyor. Gün olur da belki bir gün işte, sorsalardı bana da aşkın tarifini ya. Sorsalar da haykırsaydım adını. Karışsaydı ya sesim çığlıklarına. Sonra kokumla sarmaş dolaş olup bir süre, ‘heh bu o deseydin’ ya sen de. Ben seninle bir ömür mutlu mesut yaşamın sırlarını keşfe devam edebilseydim ya böyle.
Emanet bir hayatı yaşıyoruz doğduğumuz ilk günden beri; biliyorum. İsyanım benim olanın yitmesine belli ki. İsyanım sana, açan nisyan çiçeğin boynu bükük kalmalarına.
Bir iç çekişti sevdiğim, gönlünde yaşardım bazı bazı. Ben hiç diyemedim, sen hiç duyamadın biliyorum ama evim sensin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder